Turnieje Wielkiego Szlema

British Open

Jednym z pierwszych wielkoszlemowych turniejów był British Open. 17 października 1860 roku 8 szkockich zawodników rozpoczęło rywalizację na 12 dołkowym polu w Prestwick ( Ayrshire). Po trzech rundach zwycięzcą został Willie Park z Musselburgh. W nagrodę otrzymał skórzany pas o wartości 30 gwinei, ufundowany przez Earl of Eglington. Za zwycięstwo nie przyznawano nagród pieniężnych. Jedynie caddie mogli zarobić na wygranych zawodników. W XIX wieku mieli oni bardzo wysoką pozycję w świecie golfa. Po pierwsze, jako jedyni czerpali korzyści majątkowe z gry, po drugie, sami byli zazwyczaj świetnymi graczami, a przy okazji patronami, przyjaciółmi, filozofami i instruktorami zawodników.

 

W 1861 roku turniej był otwarty dla wszystkich graczy. W latach 1862, 1864 i 1867 zwyciężał Old Tom Morris. W 1968 roku turniej wygrał Tom Morris Junior. Ponieważ sukces ten powtórzył również w roku 1869 i1870 mógł zatrzymać nagrodę. Turniej nie odbył się w 1871 roku z powodu śmierci sponsora i braku funduszy na nową nagrodę.

 

W 1872 roku ufundowano nową nagrodę i turniej mógł ponownie być rozgrywany. Nagrodą tą był srebrny dzbanek Claret Jug, wykonany przez Mackaya Cunninghama za 30 L. Tom Morris Junior wygrał ten turniej i jego nazwisko zostało, jako pierwsze wygrawerowane na pucharze. Tom Morris Jr. zmarł w wieku 24 lat. Turnieje odbywały się nadal i pojawiały się na nich coraz to nowe sławy. British Open przez bardzo długi czas organizowano w Prestwick. Dopiero w 1873 roku zawody te przeniesiono na St. Andrews.

 

Innymi znanymi graczami tamtego okresu byli: JH Taylor zwycięzca z 1894 roku oraz Harry Vardon – 1896. Razem z Jamesem Braidem znani byli, jako Great Triumvirate. Między 1894 a 1914 wygrywali oni 16 razy. Harry Vardon wygrał turniej 6 razy, co jest rekordem do dzisiaj. Tom Watson 5 razy. Najwięcej zwycięstw, jako amator osiągnął Robert Jones (1926, 1927 oraz 1939). Później wśród zwycięzców byli Walter Hagen, Henry Cotton, Ben Hogan, a jeszcze później Gary Player, Arnold Palmer i Jack Nicklaus.

 

Turniej ten rozgrywany jest na polach typu links w Szkocji i Anglii z wyjątkiem roku 1951, gdy był rozgrywany w Irlandii Północnej, w Royal Portrush.

 

Masters

W 1931 roku 37 letni makler giełdowy Clifford Roberts przyjechał do Agusty, aby kupić byłą szkółkę leśną. Jako pasjonat golfa szybko odkrył, że teren ten wyjątkowo nadaje się pod budowę pola. Szczęśliwym trafem do najbliższych przyjaciół, Robertsa zaliczał się Robert Tyre Jones. Wspólnie pokazali teren pod budowę pola znanemu architektowi, Alister McKenzie. Po dwóch latach budowy pole zostało otwarte w 1933 roku.

 

W 1934 roku Robert Tyre Jones i Clifford Roberts postanowili zorganizować turniej golfowy. Początkowo problemem była nazwa. Propozycja Robertsa “Masters” została odrzucona przez Boby Jonesa, jako zbyt “wybujała”. Turniej debiutował jako Augusta Invitation Tournament. W 1939 roku nazwa “Masters” została zaakceptowana przez Roberta Jonesa. Już w 1937 roku wprowadzono zwyczaj noszenia zielonej marynarki przez członków klubu. Od 1949 roku zwycięzca Masters również otrzymuje tą część garderoby. Pierwszym był Sam Snead.

 

Wiele z obowiązujących wtedy reguł pozostało do dziś. Między innymi: turniej rozgrywany jest przez 4 dni (każdego dnia 18 dołków, zamiast zwyczaju rozgrywania 3 dnia turnieju 36 dołków), zrezygnowano z przeprowadzania eliminacji. Pierwszy turniej odbył się 22 marca 1934 roku. Od 1940 roku ustalono, że turniej ma odbywać się w pierwszym pełnym tygodniu kwietnia.

 

Pierwszym zwycięzcą turnieju został Horton Smith. W 1942 roku zwycięzcą został Byron Nelson, który w 18 dołkowej dogrywce pokonał Bena Hogana 69-70. W latach 1943-1945 turniej nie był rozgrywany, a pole było wykorzystywane, jako pastwisko dla bydła i pod hodowlę indyków. W 1960 roku po raz pierwszy rozegrano turniej “par 3”. W 1965 i 1966 Jack Nicklaus został pierwszym graczem, któremu udało się obronić tytuł z roku poprzedniego. Sztuka ta udała się później Nickowi Faldo i Tigerowi Woodsowi.

 

The US Open Championship

Pierwsza edycja tego turnieju miała miejsce w 1895 roku w Newport Golf Club na Rhode Island. Wzięło w nim udział 10 profesjonalistów i jeden amator. Anglik Horace Rawlings został pierwszym zwycięzcą. W nagrodę otrzymał 150 dolarów. Wśród wielokrotnych zwycięzców US Open znajduje się między innymi Tiger Woods (2000, 2002), Ernie Els (1994, 1997), Payne Stewart (1991, 1999), Lee Janzen ( 1993, 1998). Czterokrotnie po główną wygraną sięgnął Jack Nicklaus w 1962, 1967, 1972 i w 1980 roku.

 

The US PGA Championship

Kolejny turniej zaliczany do “majors” (turnieje wielkoszlemowe) – U.S. PGA Championship – miał swoją inaugurację w 1916 roku w Siwanoy Golf Club w pobliżu Nowego Jorku. Był to pierwszy turniej zorganizowany przez organizację amerykańskiego golfa – PGA of America. Z początku zawody rozgrywano w formacie match play, od 1958 roku natomiast w stroke play. Obecnie rozgrywa się 4 rundy (72 dołki) w formacie Stroke Play. Do gry kwalifikują się zawodnicy na podstawie zajmowanego miejsca w rankingu PGA.

 

Ryder Cup

Ryder Cup był pierwotnie meczem między reprezentantami USA z jednej strony, a graczami z Wielkiej Brytanii i Irlandii z drugiej. W 1977 roku zdecydowano się rozszerzyć formułę, dopuszczając do gry zawodników z wszystkich krajów europejskich. Jest to, więc obecnie mecz rozgrywany pomiędzy golfistami amerykańskimi, a europejskimi. Puchar został ufundowany przez Samuela Rydera, jednakże statuetka na pucharze przedstawia jego przyjaciela i instruktora golfa – Abe Mitchella.

 

Do pierwszego spotkania doszło w 1927 roku w Worcester w USA. Od tego czasu turniej ten rozgrywany jest naprzemiennie, co dwa lata w Stanach Zjednoczonych i w Europie. Abe Mitchell reprezentował Wielką Brytanię w latach 1929, 1931 i 1933. Turniej nie był rozgrywany jedynie w latach 1937-1947 oraz w roku 2001 ze względu na atak terrorystyczny z 11 września 2001 roku. W latach 1927 – 1977 tylko 3 razy udało się wygrać zawodnikom z Wielkiej Brytanii. W ostatnim okresie mecze te mają bardziej wyrównany charakter i stanowią wielkie wydarzenie sportowe.

 

W przeciwieństwie do męskiego odpowiednika kobiecy golfowy szlem ma kilka odmian. Wynika to z faktu, że każdy z większych kobiecych zawodowych tourów wypracował swoją własną definicję. Jednakże z uwagi, że LPGA Tour jest największym, najstarszym i najpopularniejszym tourem, w powszechnym mniemaniu kobiecy Wielki Szlem utożsamiany jest z Wielkim Szlemem w rozumieniu właśnie LPGA Tour.

 

W skład Wielkiego Szlema na przestrzeni lat wchodziło siedem różnych turniejów. Nigdy jednak ich liczba w pojedynczym sezonie nie przekroczyła czterech.

 

Najstarszym turniejem wchodzącym w skład Wielkiego Szlema był Western Open, którego pierwsza edycja miała miejsce w 1930, a wygrała go wtedy Mrs. Lee Mida. W 1937 roku zainaugurowano Titleholders_Championship, a jego pierwszą triumfatorką została jedna z ikon kobiecego golfa Patty Berg. Od tej daty należałoby formalnie liczyć historię Wielkiego Szlema, jednak LPGA uznało, że zwyciężczyniom Western Open sprzed 1937 również należy się honor zdobywczyni tytułu turnieju wielkoszlemowego. Kolejnymi turniejami Wielkiego Szlema zostały U.S. Women’s Open (1946, Patty Berg), oraz LPGA Championship (1955, Beverly Hanson). W 1967 po raz ostatni rozegrano Western Open, a rok wcześniej na pięć kolejnych lat zawieszono Titleholders_Championship. Ostatecznie ten drugi po raz ostatni odbył się w 1972.

 

Od 1973 tylko dwa turnieje posiadały status wielkoszlemowych: U.S. Women’s Open, oraz LPGA Championship. Taki stan trwał, do 1979, kiedy to za turniej wielkoszlemowy uznano kanadyjski Classique Peter Jackson Classic, który później zmienił nazwę na do dzisiaj rozpoznawany wariant du Maurier Classic. Jego triumfatorką w tym roku została Amy Alcott. W 1983 liczebność Wielkiego Szlema ponownie wzrosła do czterech turniejów po tym jak w jego szeregi przyjęto Nabisco Dinah Shore, znany obecnie, jako Kraft Nabisco Championship. Jego triumfatorką również została Amy Alcott.

 

Wprowadzone w Kanadzie zaostrzone przepisy dotyczące sponsorowania imprez sportowych przez firmy tytoniowe spowodowały, że od 2001 du Maurier Classic wraz z kolejną zmianą sponsora tytularnego utracił status zawodów wielkoszlemowych. Podjęto wtedy decyzję, aby jego miejsce zastąpił rozgrywany pod patronatem LET w Wielkiej Brytanii Women’s British Open.

 

Europejski Tour organizuje corocznie dwa turnieje, które określa mianem wielkoszlemowych. Są to odbywający się we Francji Evian Masters, oraz Women’s British Open, rozgrywany w Wielkiej Brytanii. Pierwszy z nich został zainaugurowany w 1994, drugi zaś w 1976. Oba są organizowanie przy pomocy LPGA Tour i są częścią jego kalendarza, ale tylko Women’s British Open od 2001 jest równocześnie turniejem wielkoszlemowym w rozumieniu LPGA.

 

Na stronie rosagolf.pl znajdziesz najsłynniejsze polskie ośrodki golfowe na których odbywały się prestiżowe turnieje gry w golfa.

 

Do najsłynniejszych nauczycieli golfa należą:

  • Ernest Jones – sławę przyniosły mu dokonania w nauczaniu zawodowców i amatorów. in. Virginia van Wie, Glena Collett Ware, Lawson Little. Na I Wojnie Światowej stracił połowę prawej nogi. Nie przeszkodziło mu to w kontynuowaniu pracy. Jest twórcą teorii, iż podstawą dobrego uderzenia nie jest właściwy ruch ciała, ale właściwy zamach kijem.
  • Harvey Morrison Penick – jeden z najsłynniejszych trenerów golfa. W 1989 uhonorowany, przez PGA Ameryka Nauczycielem Roku. Autor Harvey Penick’s Little Red Book – najlepiej sprzedającej się książki o golfie, pełnej łatwych porad i teorii. Prawdopodobnie najlepszy trener gry mentalnej i psychiki podczas gry. Twórca teorii, iż jeśli zaadresujesz piłkę musi to być twoim celem w życiu. Skupienie na celu bez negatywnych odczuć.
  • Homer Kelley – autor najbardziej wszechstronnej książki o golfie: ThE Golfing Machine.
  • Labron E. Harris – w latach 1947 – 1973 trener golfa na Stanowym Uniwersytecie w Oklahomie. Prowadził Uniwersytet do 58 zwycięstw, m. in. w 24 w Missouri Valley i Big 12 Conference, NCAA Division I Golf Championship.
  • Manuel de la Torre – twórca teorii ze, jeśli ruch ciała jest prawidłowy(bioder, ramion itd.) rezultatem będzie ruch kija i dobry strzał. Należy się skupić nad tym jak zachowuje się kij podczas zamachu.
  • Robert John “Bob” Tosk(Ałgustowski) – twórca wielu książek o golfie. Pierwszy trener wpisany za życia do Światowego Panteonu Nauczycieli Golfa. Członek Narodowego Polsko-Amerykańskiego Panteonu Gwiazd Sportu.
  • Claude “Butch” Harmon, Jr. – Pracował z największymi golfistami ostatnich czasów: Greg Norman, Davis Love III, Fred Couples, Justin Leonard, Tiger Woods(na początku jego kariery), Adam Scott, Natalie Gulbis, John Daly. W 2007 został trenerem Phila Mickelsona a w 2008 Erni Els przeszedł do niego po 18 latach współpracy z Davidem Leadbetterem. Sklasyfikowany, jako najlepszy trener w 2005 i 2006 przez Golf Digest.
  • David Leadbetter – przebudował zamach Nicka Faldo, który następnie wygrał 6 turniejów Majors. Faldo prowadził miedzy 1984-1998, Greg Norman w 1997, Erni Els 1990-2008Innymi uczniami byli: Nick Price, Charles Howell III i Michelle Wie. Uczy zarówno golfistów(zawodowych i amatorów) jak i wielu innych instruktorów.
  • Hank Haney – naucza swoich studentów tak, aby sami stali sie swoimi trenerami. Z uczniami pracuje głownie nad płaszczyzną zamachu i reakcją na lot piłki. Przejął Tigera Woodsa od B. Harmona, zmieniając jego zamach na bardziej płaski. Za swoja naukę zdobył przeszło 25 nagród w ciągu na przestrzeni 20 lat.
  • Mike O’Brien – twórca programu szkoleniowego dla członków i adeptów PGA Polska. Program szkoleniowy PGA Polska stał się jednym z najlepszych programów w Europie, a jego twórca w 2007 został uhonorowany tytułem „Five Star Professional” – najwyższym wyróżnieniem dla trenera.